Pers.herinneringen II









 

Beste Karin en Peet,        


  


Ik heb inmiddels de link naar deze Memorial site al van anderen ontvangen en deze ook al bekeken.


Heel indrukwekkend.


Zoals je misschien al gehoord zal hebben waren wij in januari met vakantie in Nieuw Zeeland.


Wat ik altijd doe na thuiskomst van vakantie is het doorlezen van De Schakel.


Je kan je wel voorstellen dat ik bijna van mijn stoel viel toen ik het overlijdensbericht


van Jeroen las. Onbegrijpelijk!!


In De Flat hoorde ik daarna dat Jeroen om het leven is gekomen n.a.v. een ongeval met zijn


scooter.


Mijn gedachten gingen automatisch terug naar mijn broertje die in 1975 door een ongeval


met zijn brommer is overleden.


Ik heb begrepen dat Jeroen nog een paar dagen heeft geleefd maar dat er aan zijn situatie


niets meer was te doen.


Ook ik heb het altijd leuk gevonden met Jeroen te kletsen. Zeker als het over Feyenoord ging.


Vorig jaar had ik in Turkije een Feyenoord ring gekocht. Die vond hij zo gaaf.


Helaas zit een babbeltje met hem er niet meer in maar op donderdagavond vooral denk ik nog wel eens aan hem. Dan zie ik hem nog steeds zijn pijltjes gooien.


Beste Karin en Peet; ik hoop van harte voor jullie dat je de situatie een plaats kan geven in


jullie leven.


Het zal voor de drommel niet meevallen maar Jeroen een beetje kennende zou hij dat graag gewild hebben.


Veel sterkte,


Groeten van Jan en Janet Hokke        


 


I never will forget him





 
   

 



 

 














 

 Dear Karin,

 

This is shocking. Why didn’t you get in touch with me on my cell. I somehow had a feeling you were going to give a news that i am not prepared to take or for that matter come to terms. I really feel saddened and don’t know what to say. All I can say he didn’t deserve to die as he did. There is no doubt he will rest in peace, away from all the pain and trauma that he had to suffer in his lifetime. Now he no longer needs to take those factor infusions, neither he has to shed tears due to the enormous pains nor feel frustrated with the kind of life we hemophilics live on. May God give you and Peter lots of strength to overcome this significant loss. I am the last to convey my condolences, pls accept with a smile.

 

He is gone, he has lived a life and had wonderful parents in you both. Today everyone knows Karin as Jeroen’s mom. I am sure everyone in the Hemophilia world is saddened to see Jeroen pass away. Everone in the community share your grief. The kinda accident that he met with, it was fatal. I have gone through similar situation, fortunately I was fortunate to get away just with a knee surgery. Sadly it was not the case with Jeroen. I sincerely think there should be awareness that we Hemophilics shouldn’t drive bikes or for that matter any 2 wheeler. Its better to travel by bus or car, somehow someone should tell Hemophilics to stop driving 2 wheelers at once.

 

I recollect speaking to him when i had called you few years ago. I will cherish his memory at all times. He was a great son and it was real fun to see him grow up all these years. Those chats and webcam sessions in the past suddenly came alive.

 

Honestly speaking when I read your email I didn’t know how to react. I am at loss of words now. Cannot type anymore. Forgive me. May God bless you and Peter and shower lots of strength on you and may God bless Jeroen wherever he is. Just remember he always wanted you to smile. Keep smiling.

 

Hugs,

 

Rahul

Pune,India

 

              
 
 


 
 

 







Lieve “Joen”,

 


Mijn herinnering aan jou bestaat heel wat jaartjes. Onze eerste ontmoeting was toen jij nog in de kinderwagen lag.


Even in de wagen naar een baby kijken van iemand die ook in de Burg.Zaneveld woonde, gewoon als buren.


Niet wetende dat wij, 2 jaar later je ma en ik een hele hechte vriendschap zouden krijgen.


Ik kreeg een jaar later een dochter Romina. Vanaf het moment dat zij zich in een loopstoeltje voort kon bewegen ben ik met haar beneden naar de speeltuin gegaan. Daar waren jullie,jij en je moeder ook te vinden als het zonnetje scheen. Een kleine knul met Koper rode haartjes. Karin en ik konden het vanaf het begin heel goed met elkaar vinden en Romina en jij werden ook goede maatjes en waren toen albleek gauw dolblij met en op elkaar. Zo is onze vriendschap ontstaan. Voor Romina is het dus zoals zij zegt, al haar hele leven…. jullie gingen werkelijk met elkaar om als broer en zus ,zij zag jou als haar  grote “broer” die zij nooit heeft gehad.


  


Veel lief en leed hebben we met elkaar beleefd. Gezelligheid met een bakkie doen of s avonds een neutje drinken.Onverwachts zomaar een Weekendje met je Pa en Ma naar Oostenrijk effe skiën, Samen met z´n zessen wij ouders effe met de kids naar Disneyland Parijs wat hebben we daar een lol gehad, je moeder gillend in de achtbaan, Doodmoe van 2 dagen rond slenteren aan het eind van de dag weer richting Nederland, maar ja wat een pech jullie auto wilde niet starten want je Pa had de koelbox met je stollingmiddelen in de sigaretten aansteker laten zitten, ja en na een dag is je accu dan leeg. Natuurlijk hadden we geen van beiden accu klemmen bij ons. Na een klein uurtje vonden we eindelijk iemand die ze wel had. Daarna konden we dus eindelijk op weg gaan. Het was eigenlijk een gevaarlijke terugweg, we waren zo verschrikkelijk moe dat we moeite hadden onze ogen open te houden. Jullie sliepen als rozen maar wat heb ik hem zitten knijpen. Gelukkig zijn we na die lange rit midden in de nacht heelhuids thuis gekomen. Oud en Nieuw met elkaar vieren, zeker die ene speciale, Het Millennium 2000 echt heel leuk met al dat vuurwerk,waar jij en Romi zo gek van waren en  toen al die glitters en die sterren die rond in de kamer vlogen van de Krackers?. Ondanks mijn verdriet, omdat het, het eerste oud en nieuw was zonder mijn vader, was dat echt het leukste oud en nieuw wat ik heb gevierd. Daarna in 2002 zijn jullie verhuids, vanuit de flat  en was het bij elkaar binnen lopen minder maar de vriendschap bleef. Je eindexamenfeest van het VMBO moest je missen …Je diploma uitreiking lag je in het ziekehuis voor je plotselinge knieoperatie  Maar je ma en ik lieten het er niet bij zitten:) Samen met je moeder  kwamen wij als clowns verkleed bij jou op bezoek . 


Jeetje ik weet nog goed hahahaha Je kon ons wel schieten, achterlijke wijven zei je, maar je vond het wel leuk!!!!  Samen mee spelen in de buurtsoap, waar je de pijn van een bloeding moest verbijten om toch mee te doen.  Al die keren dat je in het ziekenhuis hebt gelegen en dat het echt niet goed met je ging, (bloeding in mond, je buik en hoofd enz.). Heb ik nooit het gevoel gehad dat het niet goed zou komen met jou.


Tot nu 12 januari 2007, toen ik het telefoontje kreeg van Karin, dat je  was gevallen met je scooter en onderweg was naar het ziekenhuis. Ik heb eerst een uur verdwaasd en huilend v