Beste Karin en Peet,        

  

Ik heb inmiddels de link naar deze Memorial site al van anderen ontvangen en deze ook al bekeken.

Heel indrukwekkend.

Zoals je misschien al gehoord zal hebben waren wij in januari met vakantie in Nieuw Zeeland.

Wat ik altijd doe na thuiskomst van vakantie is het doorlezen van De Schakel.

Je kan je wel voorstellen dat ik bijna van mijn stoel viel toen ik het overlijdensbericht

van Jeroen las. Onbegrijpelijk!!

In De Flat hoorde ik daarna dat Jeroen om het leven is gekomen n.a.v. een ongeval met zijn

scooter.

Mijn gedachten gingen automatisch terug naar mijn broertje die in 1975 door een ongeval

met zijn brommer is overleden.

Ik heb begrepen dat Jeroen nog een paar dagen heeft geleefd maar dat er aan zijn situatie

niets meer was te doen.

Ook ik heb het altijd leuk gevonden met Jeroen te kletsen. Zeker als het over Feyenoord ging.

Vorig jaar had ik in Turkije een Feyenoord ring gekocht. Die vond hij zo gaaf.

Helaas zit een babbeltje met hem er niet meer in maar op donderdagavond vooral denk ik nog wel eens aan hem. Dan zie ik hem nog steeds zijn pijltjes gooien.

Beste Karin en Peet; ik hoop van harte voor jullie dat je de situatie een plaats kan geven in

jullie leven.

Het zal voor de drommel niet meevallen maar Jeroen een beetje kennende zou hij dat graag gewild hebben.

Veel sterkte,

Groeten van Jan en Janet Hokke        

 

I never will forget him



 
  

 


 
 
 
 Dear Karin,
 
This is shocking. Why didn't you get in touch with me on my cell. I somehow had a feeling you were going to give a news that i am not prepared to take or for that matter come to terms. I really feel saddened and don't know what to say. All I can say he didn't deserve to die as he did. There is no doubt he will rest in peace, away from all the pain and trauma that he had to suffer in his lifetime. Now he no longer needs to take those factor infusions, neither he has to shed tears due to the enormous pains nor feel frustrated with the kind of life we hemophilics live on. May God give you and Peter lots of strength to overcome this significant loss. I am the last to convey my condolences, pls accept with a smile.
 
He is gone, he has lived a life and had wonderful parents in you both. Today everyone knows Karin as Jeroen's mom. I am sure everyone in the Hemophilia world is saddened to see Jeroen pass away. Everone in the community share your grief. The kinda accident that he met with, it was fatal. I have gone through similar situation, fortunately I was fortunate to get away just with a knee surgery. Sadly it was not the case with Jeroen. I sincerely think there should be awareness that we Hemophilics shouldn't drive bikes or for that matter any 2 wheeler. Its better to travel by bus or car, somehow someone should tell Hemophilics to stop driving 2 wheelers at once.
 
I recollect speaking to him when i had called you few years ago. I will cherish his memory at all times. He was a great son and it was real fun to see him grow up all these years. Those chats and webcam sessions in the past suddenly came alive.
 
Honestly speaking when I read your email I didn't know how to react. I am at loss of words now. Cannot type anymore. Forgive me. May God bless you and Peter and shower lots of strength on you and may God bless Jeroen wherever he is. Just remember he always wanted you to smile. Keep smiling.
 
Hugs,
 
Rahul
Pune,India
 
              
 
 


 
 

 


Lieve "Joen",

 

Mijn herinnering aan jou bestaat heel wat jaartjes. Onze eerste ontmoeting was toen jij nog in de kinderwagen lag.

Even in de wagen naar een baby kijken van iemand die ook in de Burg.Zaneveld woonde, gewoon als buren.

Niet wetende dat wij, 2 jaar later je ma en ik een hele hechte vriendschap zouden krijgen.

Ik kreeg een jaar later een dochter Romina. Vanaf het moment dat zij zich in een loopstoeltje voort kon bewegen ben ik met haar beneden naar de speeltuin gegaan. Daar waren jullie,jij en je moeder ook te vinden als het zonnetje scheen. Een kleine knul met Koper rode haartjes. Karin en ik konden het vanaf het begin heel goed met elkaar vinden en Romina en jij werden ook goede maatjes en waren toen albleek gauw dolblij met en op elkaar. Zo is onze vriendschap ontstaan. Voor Romina is het dus zoals zij zegt, al haar hele leven.... jullie gingen werkelijk met elkaar om als broer en zus ,zij zag jou als haar  grote "broer" die zij nooit heeft gehad.

  

Veel lief en leed hebben we met elkaar beleefd. Gezelligheid met een bakkie doen of s avonds een neutje drinken.Onverwachts zomaar een Weekendje met je Pa en Ma naar Oostenrijk effe skiën, Samen met z´n zessen wij ouders effe met de kids naar Disneyland Parijs wat hebben we daar een lol gehad, je moeder gillend in de achtbaan, Doodmoe van 2 dagen rond slenteren aan het eind van de dag weer richting Nederland, maar ja wat een pech jullie auto wilde niet starten want je Pa had de koelbox met je stollingmiddelen in de sigaretten aansteker laten zitten, ja en na een dag is je accu dan leeg. Natuurlijk hadden we geen van beiden accu klemmen bij ons. Na een klein uurtje vonden we eindelijk iemand die ze wel had. Daarna konden we dus eindelijk op weg gaan. Het was eigenlijk een gevaarlijke terugweg, we waren zo verschrikkelijk moe dat we moeite hadden onze ogen open te houden. Jullie sliepen als rozen maar wat heb ik hem zitten knijpen. Gelukkig zijn we na die lange rit midden in de nacht heelhuids thuis gekomen. Oud en Nieuw met elkaar vieren, zeker die ene speciale, Het Millennium 2000 echt heel leuk met al dat vuurwerk,waar jij en Romi zo gek van waren en  toen al die glitters en die sterren die rond in de kamer vlogen van de Krackers?. Ondanks mijn verdriet, omdat het, het eerste oud en nieuw was zonder mijn vader, was dat echt het leukste oud en nieuw wat ik heb gevierd. Daarna in 2002 zijn jullie verhuids, vanuit de flat  en was het bij elkaar binnen lopen minder maar de vriendschap bleef. Je eindexamenfeest van het VMBO moest je missen ...Je diploma uitreiking lag je in het ziekehuis voor je plotselinge knieoperatie  Maar je ma en ik lieten het er niet bij zitten:) Samen met je moeder  kwamen wij als clowns verkleed bij jou op bezoek . 

Jeetje ik weet nog goed hahahaha Je kon ons wel schieten, achterlijke wijven zei je, maar je vond het wel leuk!!!!  Samen mee spelen in de buurtsoap, waar je de pijn van een bloeding moest verbijten om toch mee te doen.  Al die keren dat je in het ziekenhuis hebt gelegen en dat het echt niet goed met je ging, (bloeding in mond, je buik en hoofd enz.). Heb ik nooit het gevoel gehad dat het niet goed zou komen met jou.

Tot nu 12 januari 2007, toen ik het telefoontje kreeg van Karin, dat je  was gevallen met je scooter en onderweg was naar het ziekenhuis. Ik heb eerst een uur verdwaasd en huilend voor me uit gekeken. Ik kon het thuis niet uithouden. Ben in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden. Daar lag jij stil en wit. Toen wist ik eigenlijk al dat het niet goed zat, maar ik wilde het niet weten. Ik zei tegen iedereen, geef de moed niet op, Jeroen is een vechter en hij heeft wel meer zo ernstig gelegen, Hij knokt zich hier ook wel doorheen. Helaas dit gevecht kon je niet winnen en je hebt ons moeten verlaten. Je bent naar " Het Licht" gegaan naar Je lieve Opa, die jij zag als jouw " grote vriend " en  lieve ome Giel, en andere Opa en Oma ....Je bent nu bij hen die jou zo lief waren. Toch ben ik heel blij, dat ik die 2 dagen nog bij jou kon zijn. Je ouders en oma een beetje steun kon geven. Afscheid van je kunnen nemen. Het moment, dat Kelvin en Erik je twee beste maatjes bij jou in het ziekenhuis kwamen en je bedankten voor de mooie jaren en fijne vriendschap heeft héél véél indruk op mij gemaakt. Je hebt speciaal op hen gewacht en kon toen eindelijk rustig gaan. Het is nu alweer 3 maanden geleden. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk, soms is dat vol verdriet, maar ook vaak met een lach, dan zie ik je weer staan, die grote "beer" met zijn droge humor en altijd weer die lach.

Jeroen bedankt voor die jaren, die je in ons leven was en dat je Romina’s "grote broer "wilde zijn. Wij zullen dat altijd in ons hart meedragen en koesteren.

 

Liefs van Marc,Hilde Romina en een  van Gismo

*PS. Als je mijn Pa tegen komt zeg dan dat ik heel veel van hem hou.

Kus Hilde

 
   

 

Me and little cousin "brother " Jeroen

 

I would like to share some memories that I have with him during his lifetime.As what the power point do tells...Jeroen and I saw eachother like brothers instade cousins. From the moment Jeroen was born I was 10 years old and I had promissed my little cousin  that I would to take care for him during our liftime here on earth.

THE CAMPING:

When he was just a few years old I was always playing with him on the camping every summer.We were always playing soccer in the garden of our grandparents, with a plastic ball so he would not hurt his feet or ankle when he kicked to the ball. He was always Super Happy and always wanted to be the famous soccer player Koeman or Pele, 2 big soccer players in the history of soccer. We have destroyed many plants in the garden with the ball and our grandfather was more than once  “ angry” at the two of us but we had the time of our lives...right  J?

 We both stayed very often the weekends and  aswell the summer holidays (for 6 weeks )with our grandparents because they did more permit us than our  own parents did hahaha!  Our grandma was the best backer of pancakes and grandpa maked the best frenche fries of the eintire wolrd we did agree on that! Grandpa went for swimming hole days in the swimmingpool with us and at evening grandpa was telling  his history stories from the time he was a little boy.Took us to the forest for hunting rabbits, ghost and whiches and gnomes hahahaha.

Jeroen and I we loved  both our grandparents very much , and when grandpa died and 2 years later my own fahter, Jeroen and I becames more closed than ever.

It hurted Jeroen when I was telling him I would leave  The Netherlands and go to live in Spain  (2001) with Ana who is since 2 years my wive, but he accepted.

    I am still very  thankful to God ,that Jeroen was to be at my wedding 

  

SPECIAL:

I still do remember one Special Old Years Eve night on 31 December at 24.00  o´clock  The fun we had with fireworks. Jeroen, you need to know, had a  great passion for Fireworks :) One time we haved put a big piece of fire work inside of an apple and blow it to a 1000 pieces with the result that all the windows of the neighbors where dirty!

This he repeated it a few times more and Jeroen and I and friends of him, we had a lot of fun.When I am thinking back on this moment I can hear him laugh again , Yes Bro that were the good times !!!!

We also has made a lot of jokes about girls  when he became older (age of 16 ,17) one thing we prommised  to each other was that if one of us would die we would go as spirit  to the girls lockers room to see how they  would take a shower,and we laught laudely about it ,

 well Jeroen now you have access to them all Pal!

that was our kind of humor we shared.

 

STREETFIGHTER THE VIDEO GAME :

With his only 3 years old Jeroen showed  a love for to play games Mario  on the computer so I started to play with the Super Nintendo with Jeroen and  later we always have played the game Street Fighter II.  In a gamematch  what was been holden I  became the best player and so the Champion of my city Vlaardingen. Jeroen  was just a little boy that didn’t now how the game worked and draggend on to teach him it as well to play.  Later he has trained a lot and he has become one of the best players of Holland and has defeated me, me….his trainer in the game.

Jeroen had plans to Play on a GameMatch in Holland too just as me in that time, with one of his best friends and was asure to winn  the  €1.000,00

Congratulations to you of being so good Gameplayer Jeroen I was sure aswell you would make it buddy!

HIS GIRLFIEND RACHEL:

The last weeks of his life I’ve asked him many times over the  MSN messenger on internet if he could put on his webcam or if he wanted to chat with me. He never had time and he told me that his webcam was broken and he was going to buy a new one. Later after his death I’ve find out that he has lied for his own gooodwill to me and that he was spending all his time with his girlfriend form England Rachel.His webcam was working fine but the only thing that matters on that moment was his greatest love Rachel and nothing else. Well Jeroen I would have done exactly the same if I was standing in your shoes and as well would  give here the 1e priority on  and other things later. I hope that now you do be with her in Spirit and protect here against the bad things in life as a spiritual guide.

FAREWELL

For the people that believe in Heaven and Hell I have the next statement to make Just as Jeroen did as well I think that our lifes we have here on planet earth is like Hell.If you do your best and you make something of it by helping other people and don´t think all the time of yourself then you get a reward to go to the next life.

Another explanation I don´t have for Jeroens death because he was a nice, good and fine person and always ready to help on every moment no matters time, the day or night. It´s not normal that God takes a young boy so early away from us, so the only conclusion I have is that God has taken him a way to bring him to paradise because he was such a  good and loving person. It´s just a theory I have maybe it´s sounds crazy but that is what do I believe

 

O.K. Jeroen my little broher, if you are with us then I hope you protect us and if you can then let us now that you are there, as long as you don´t do it in the night when we sleep because then I get and heart attack of being a freight J (That is our humor we had

 

Goodbye and take good care of yourself and for all of us if you can my little brother may you be there you wanted to be, with my father ,  our grandfather and your friend Patrick...

 

 Your cousin,Michael,

Mollet des Valles,Spain

 


 

Michael (12)en Jeroen nog net geen 2 jaar oud Samen computeren 

d.d. 1 augustus 1980


Streefighter, wat later werd Jeroens lievelings spel

Jeroen had een enorme zelfbeheersing

Spel werd in bepaalde opzichten ook werkelijkheid, wat vele mensen niet wisten op sommige mensen na is dat Jeroen aardig op jonge leeftijd (5 a 6 Jaar oud ik was toen 15 a 16 jaar oud) al wat onder de knie had van

Kung Fu voor pure zelfbescherming en verdediging. 

Samen hebben wij heel wat uurtjes training en lachend door gebracht.

 Zelfbescherming en verdediging voor als hij ooit lastig zou worden gevallen op straat of waar dan ook

 veel mensen waren hiervan niet op de hoogte, gelukkig maar:)

want Jeroen was enorm sterk en kende vaak zijn eigen krachten niet:)

maar wel zijn zelfbeheersing en dat is waarom het hierin draaid.

 

Ik hoop, nee

Ik weet wel zeker dat je nu rust hebt mijn kleine grote neef Broertje

Ik zal het moeilijk krijgen zonder jou want oh  man wat zal ik je missen!!!

 

Michael

 
 
 
 



 

 


 

Mijn lange afscheid,

Sommige dingen, daar verwacht je van dat ze nooit zullen gebeuren. Helaas gebeuren ze toch. De dingen in het leven die je het meest dierbaar zijn, zijn ook het meest vergankelijk.
Ik had nooit gedacht dat ik vandaag deze tekst zou schrijven, vaak dacht ik aan de toekomst, maar in het plaatje van mijn toekomst, kwam jij altijd voor, Jeroen.
Of ik me nou inbeeldde dat we op vakantie gingen, ons rijbewijs haalden, op elkaars trouwerijen zouden komen of als oude mannetjes in onze rolstoelen probeerden te voetballen op ons vroegere veldje, altijd was jij in beeld.

Ik weet niet goed hoe ik kan beschrijven wat ik voelde toen ik hoorde dat je was verongelukt. Je voelt je rot als je een lekke band hebt, de trein vertraging heeft of het concert waar je naartoe wilde is uitverkocht. Maar voor sommige gevoelens schieten woorden tekort. Het afscheid kwam snel, toen ik en Erik bij het ziekenhuis kwamen. We weten dat je hebt gewacht totdat wij onze dank konden uitspreken over alle jaren die we gehad hebben, alle goede herinneringen, en daar waren er veel van.

De basisschool, de middelbare school en de hogeschool. Het maakte niet uit hoe veel we opgroeiden, we zouden altijd contact blijven houden. We deelden dezelfde passie, computergames. Perfect Dark op de Nintendo 64, Smash Brothers Melee op de Gamecube, Star Wars Gallactic Battlegrounds en Tibia op de PC. Maar een greep uit de vele spellen die we samen altijd speelden. En natuurlijk het voetballen, het mocht niet, maar wat maakte dat uit. We deden wat we leuk vonden en niet veel dat daar tussen kwam of daar iets over te zeggen had. De tijd vloog altijd voorbij, weet je die ene keer dat ik in een tussenuur van school langs de kebab ging en nog wat meenam voor jou? Je lag thuis met een enkelbloeding. Toen ik daar was vergaten we de tijd en realiseerde ik me dat ik nog Wiskunde had het laatste uur, jammer. Om zulk soort dingen konden we eigenlijk alleen maar lachen. We hebben veel gelachen, jij, ik en Erik deelden dezelfde soort. Er was geen gebrek aan "inside jokes" waarbij niemand wist waar we het over hadden.

Samen naar de bioscoop, gamen, voetballen en oud en nieuw vieren. Zulk soort dingen zal ik gaan missen. Weet je nog dat je de hele schaal oliebollen bij mij thuis had leeggegeten? Ja echt waar, ik heb het bewijs. Mijn moeder was niet al te blij dat we zo weinig over hadden, maar ze vond het leuk om te zien dat ze in de smaak vielen.

De herinneringen, ze verzachten de pijn binnenin. Nu weet ik waarom.
Al mijn herinneringen houden jou dichtbij. In stille momenten, ben je hier. Je stille woorden, mijn stille tranen.
Liet mij beloven te proberen, mijn weg terug te vinden in dit leven. Ik hoop dat er een manier is, om te weten dat het goed met je gaat. Ik weet dat alles het meer dan waard is, en dat ik door kan gaan.
Samen in deze herinneringen, zie ik je lach. Die herinnering, houd ik dicht bij me. Mijn lange afscheid.

Je maatje,Kelvin

 

Raymond,  Erik, Jeroen en(ik) Kelvin     

Onze Jaarlijks te