Gedichten voor Jeroen

 


 

 

Gedichten voor  Jeroen geschreven of aan ons kun je lezen op de volgende pagina's

Heb je ook een gedicht en je wilt het hier plaatsen stuur het dan naar

mij.: Jr-Memorial@hotmail.com


 

 

                                                      

 
   

 

 
 
ZONNESTRALEN
 
 
 
Toen zonnestralen  werden donkere wolken
de maan en de sterren in die nacht waren verbolgen 
Wist ik, je stem zal ik nooit meer horen
Mijn tijd was daar om mijn gemaakte belofte aan jou te gaan houden
 
 
 
 
Toen zonnestralen werden donkere wolken
de maan en de sterren in die nacht waren verbolgen 
jouw glimlach een schaduw werd over je gezicht
wist ik ik moest je laten gaan mijn kind
 
 
Toen zonnestralen werden donkere wolken
de maan en de sterren in die nacht waren verbolgen 
wisten wij beide de tijd is nu aangebroken om los te laten
waar je zo van houd...elkaar
 
 Toen zonnestralen werden donkere wolken
de maan en de sterren in die nacht waren verbolgen 
 18 jaar geleden hebben wij jou uit volle liefde het leven geschonken
nu uit volle liefde bevestigend, wij laten jou zoals jij graag wilde rustig gaan
 
 
Nu zonnestralen weer voor jou schijnen
 donkere wolken geen maan en sterren meer kan doen laten verdwijnen
Probeer ik zoals ik jou ooit hebt beloofd zelf verder te gaan
 alleen en nu zonder jou mijn kind,
nu nooit in mijn armen meer te kunnen houden
maar ingesloten met een voor eeuwige Liefde in mij hart .
 
 
 
* 17 -08 -1988  -  13-01-2007
 
 Mijn zoon,
met alle liefde die ik voor je heb
draag ik je voor eeuwig in mij hart
 
Mama
 
 
 
 
 
 

    
  
 
   
 
Heb jij ook een gedicht voor Jeroen en wil je dit hier plaatsen?
stuur het dan naar : jr-memorial@hotmail.com
 

 

    The Rose...       

 

      

    
  Herinnering, In de winter,
Verborgen onder de koude sneeuw
ligt het Zaad,.
wat met de liefde van de Zon
tot bloei komt in de Lente tot een Roos
        

 

                                                                  

                                                                                                  
Just remember in the winter ,  
Far beneath the bitter snows,Lies the seed,
that with the sun's love,
In the spring becomes The Rose
 
 
 
18-01-2007
 
   Karin & Peter  
      
 
   
 

I Could ...

 

I Could ...
If They Would
If they would find a cure when I'm a kid...
I could ride a bike and sail on rollerblades, and
I could go on really long nature hikes.
If they would find a cure when I am a teenager...
I could earn my license and drive a car, and
I could dance every dance at my senior prom.
If they would find a cure when I'm a young adult...
I could travel around the world and teach peace, and
I could marry and have children of my own.
If they would find a cure when I'm grown old...
I could visit exotic places and appreciate culture, and
I could proudly share pictures of my grandchildren.
If they could find a cure when I'm alive...
I could live every day without pain and machines, and
I could celebrate the biggest thank you of life ever.
If they would find a cure when I'm buried into Heaven,
I could still celebrate with my brothers and sister there, and
I could still be happy knowing that I was part of the effort.
June, 2000
© Matthew Joseph Thaddeus Stepanek
From Journey Through Heartsongs, Hyperion, 2002
- Mattie had mito

 

 

 

 

 

 

* 13-01-2007
 
Dear Karin and Peter,

 So sorry for your loss. No great words of comfort, just passing on a
poem that my friend found comfort in when her son died. You are in my families
thoughts and prayers.

hugs,
Sharon.
U.S.A.
 
 

 

 
   
 
 
Poet ; E.E. Cummings 

 

For you

 

I carry your heart with me, I carry it in my heart      
I am never without it, anywhere I go you go, my dear;

and whatever is done by only me is your doing, my darling 

I fear no fate, for you are my fate, my sweet

I want no world, for beautiful you are my world, my true
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

Here is the deepest secret nobody knows.
Here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;

which grows higher than the soul can hope or mind can hide.
And this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart, I carry it in my heart.

 

*13 -01 - 2007

Dear Karin &Peter

May this poem give you and Peter all the streight you need

know Jeroen shall be allways with you both.

 

Your friend, Hilde

The Netherlands



 

 
   
 
 

 

Do not...


Do not stand at my grave and weep.
  I am not there, I do not sleep.
  I am a thousand winds that blow.
  I am the diamond glints on snow.

  I am the sunlight on ripened grain.
  I am the gentle autumn rain.

  When you awaken in the mornings hush,
  I am the swift uplifting rush
  of quiet birds in circled flight,
  I am the soft stars that shine at night.

  Do not stand at my grave and cry,
  I am not there, I did not die.

~Author Unknown

*13-01-2007


 

 



Our loved ones live in our hearts and souls forever,
he has just been taken to a place where he will feel no more pain.


Kelly Welsh,USA

 
   
 

 

 

Lieve Jeroen,,

 

 

Het leven is oneerlijk,,

Waarom nou jij..??

 

De jongen die het minst verdiend had,,

Loopt ineens niet meer aan onze zij,,

 

Tranen van verdriet,,

Blijven maar stromen,,

 

Waarom moest dit,,

Nu juist deze lieverd overkomen,,

 

In onze hoofden,,

Zit nu verdriet en haat,,

 

Verward en huilend,,

Lopen we met elkaar over straat,,

 

Je bent op je plaats,,

Waar niemand je kan bereiken,,

 

We kunnen nu alleen nog ons verdriet,,

Aan elkaar laten blijken,,

 

In onze ogen,,

Zien dagen eruit als nacht,,

 

We zullen je heel erg gaan missen,,

Lieve Jeroen,, rust zacht.

 

 

  Geb; 17-08-88         † 13-01-07 

 

Je buurmeisje,

Ashley

d.d. 06-05-2007


 

 
 
   

 

 

Beste Karin en Peter,

 

Het lot van een mens
 
Op zijn levensweg komt men veel mensen tegen.
Wegen kruisen elkaar; soms lopen die wegen parallel,
dan weer bewandelt men saam' een pad.
Maar er komen altijd zijwegen,
zijwegen waar men weer afscheid nemen moet:
ieder gaat weer zijnsweegs.
 
Het is fijn geweest, een tijd met jou
op dezelfde weg te hebben gewandeld.
Bedankt voor je gezelschap, je bescherming.
Wie weet wanneer onze wegen zich weer kruisen.
Misschien pas aan de einder...

 Schrijver; Jelle Ravenstein

1991

* 28-02-2007

 
   

 

 

Pijn

 

 

 

Ik kan je niet vertellen of uitleggen wat ik voel,geen pen kan dit verdriet beschrijven

Nooit meer jou stem te horen van jou mijn kind,

nooit meer jou schaterende lach.

Kunnen deze donkere wolken nu aanwezig in mijn leven ooit nog over drijven

 Want weet,een stuk van mij is tergelijkertijd met jou gestorven.

 

 

 Ik weet uit ervaring als je een vader of een ander familielid moet missen

door deze dood,is je verdriet al onmenselijk levens groot

Maar als je eigen kind overlijd is het verdriet zó anders, 

er is geen benoeming voor deze onbeschrijfelijke verscheurende innerlijke pijn

het voelt alsof je sterft tergelijkertijd,

er gaat iets van jezelf mee je bent als verdoofd.

 

 Ik besef...Nooit zal er meer een kind in mijn leven zijn,

 dat mij ooit nog noemt ma of mam

nooit meer,nooit meer.....

Ik weet ik moet door tot ik je terug zie aldaar...

 Ik geloof in Engelen

 daar nu, ben jij er  nu een van.

 

 

 

~

*26-02-2007

Karin

 

 
   

 

 

 
                                               Voor altijd mijn kind
 
                                                               * * *

Mijn hart is leeg:
weggenomen uit dit aards' bestaan.
 
Mijn hart is vol,
van liefde die niet zal vergaan.
 
Mijn kind ik mis je!
Je mocht niet langer zijn.
 
Mijn kind ik hou van je!
blijf in mij, zo is het fijn.
 
Je bent niet weg:
Voor altijd in mijn geest en hart
 
Steeds om mij heen,
in vreugde en in smart.
 

© 2006-03 Jelle Ravestein
 
 
   
 
 
*Hallo lieve Karin en Peter,
 
Ik hoop met dit gedicht een heel klein steentje te mogen bijdragen
in jullie verwerking.
 
Al het beste voor jullie beide.
 
Jelle
 
 
 
 
   
 
 
 
 
 
Woorden
 
 
 
           Soms zoek ik woorden            
om te spreken
Soms zoek ik voor woorden
voor jouw een beetje troost te geven
 
Maar hoe ik ook zoekt
ik vindt het steeds moeilijker om ze voor anderen te vinden 
 
Zijn er wel woorden
voor ons eigen zó intens verdriet?
 
Soms is een klein gebaar al
voldoende
 
Een blik, een hand
een arm om iemand anders heen en zij die anderen mensen zijn getroost
 
maar wij?
 
Zo'n klein gebaar
zegt meer dan woorden
 
Hopelijk kan ik dit wel blijven doen
want ik weet dit geeft aan ons beide dat ,
het gevoel van onze verbondenheid
mijn lieve schat.
 
Wij, Ik en Jij wij zijn niet alleen
met ons verdriet geloof mij maar
 
Want van uit "de overzijde" is hij Jeroen
 onze zoon bij ons
voor altijd.
 

 

   Voor jou.....Mijn lieve Peter 

Jij, die net als ik heeft dat Intense verdriet om het verlies

 van die persoon waar wij zo van houden onze enige

zoon,ons Kind.

 

* 12-03-2007

Karin

 
   
 
 

 

Gewoon

 

De wereld draait gewoon verder

Alles gaat maar door

Ieder doet zijn en haar eigen ding

Terwijl ik mijn kind verloor

 

 

De tv zendt  uit een programma

En iemand fietst gewoon op straat

Ik vecht en knok me door mijn dag

Omdat mijn wereld wel is stil blijven staan

 

 

Mijn hart dat ligt nu in tweeën

Gebroken kapot  misschien  een deel voor altijd

Is dit nu wat "het leven" is

En vraag mij af Is er nu echt een God?

 

 

Verdwaasd draai ik in stilte toch mee in deze wereld

Met tranen van verdriet met  mijn gebroken hart

Iemand die nooit heeft verloren een kind echt zal bemerken

Hoe groot en sterk ik zal moeten zijn de rest van mijn leven

 

Niemand die het ziet of... toch?

 

*06-03-2007

Karin

 


 

 

 

 

 
   
 
 
ENGELEN
 

Wanneer je iemand wilt beschermen voor ongeluk of verdriet, dan zou je deze persoon

een beschermengel kunnen geven.

Je mag en kan altijd aan jouw beschermengel vragen,

dat deze je helpt bij moeilijkheden of beschermt tijdens

een reis of gewoon tijdens dagelijkse bezigheden.

 


 

 

Mijn beschermengel

 

~
Bescherming voel ik van je vleugels
teder om me heen
Ik koester mij in je warmte
en voel me  door jou nooit alleen

Je voert me door de ruigste stormen
en leidt mij weer naar huis
Aan jouw hand met gesloten ogen
kom en voel ik mij steeds weer veilig thuis

Zachtjes fluister ik jou lieve woorden
      Ze ontwaken in mijn hart en gedachten in vorm van gedicht    
Het is het simpele en het kleine wat ons nader brengt
Ik voel en weet... het is JIJ die beschermt
 
Mij omringend en beschermend
Met het Witte liefde volle Licht
Zodat ik tot nu toe kan doorstaan mijn De Pijn
het onmenselijke ...het verdriet...

 

 

*11-03-2007

Karin


 

 

 

 

 

 

 

                                   Jouw Ogen,

 

 Ik hoef mijn ogen niet te sluiten om je nog te kunnen zien,
Ik weet dat je hier weg bent en nu daar.

Ik weet, dat je stem is alleen nog hoorbaar in mijn hoofd,

Maar...

Ik weet dat jouw gevoel voor humor altijd deel van mij zal zijn,
de stilte van je grappen en schaterende lach zegt mij dat je alleen hier niet meer tastbaar bij ons bent.


    Ik hoop,als ik in de spiegel kijk een glimp op te kunnen vangen van
jouw wilskracht en jouw vrolijkheid,
 Jou wijsheid en gave om mensen te accepteren zoals ze zijn in hun aller hoedanigheid.

Ik bid dat ik ooit die wijsheid ook mag bekomen
en in mijn eigen liefde voor de kleine dingen, voel ik zo intens jouw gemis.


    Ik weet nog jou ogen,toen je mij aankeek,als de lucht zó helder en zó blauw maar ook vragend om datgene.

Jouw ogen spraken zonder woorden...

 Papa en ik begerepen jou direct,het was genoeg zo geen geknok meer geen gevecht in dit aardse leven,hebben je dan ook laten gaan zodat jij verder kon nl van hier weg.

Nu voor altijd zijn gesloten jou lieve ogen,ik weet dat je bent
op reis gegaan naar daarheen.

    Overgang,"op weg"naar een nieuw leven om je levensles te gaan toepassen,want het woord Dood bestaat alleen voor die mensen die niet "weten" en zeker zullen deze mensen jou vergeten.

Jij zult dood zijn in het woord maar alleen voor hen die jou vergeet...

 

25 Maart 2007

Karin

 

 

 
   

  

 

 

Mijn hart

Mijn hart is gescheurd,
dwars door kamers heen

Niet meer van vlees en bloed
in vacuüm spatte het uiteen

Mijn lichaam slechts een beeld
zolang verdriet dit leven steelt

Zal de zon me ooit weer warmen
zoals mijn hart dat eerder deed

Voor het afgrijselijke moment;
voor het moment dat jij overleed

 

Maar een troost  is zeker  

 

 Jij bent nu gelukkig en zonder pijn

en dat is alles wat voor mij belangrijk is

 


 

 *13 -01-2007    -      13-04-2007

 

 Lieve Jeroen je bent nu al 3 maanden weg  

steeds een beetje meer...

steeds een beetje verder ..

 al Zo ver weg ,

maar nog steeds Zo dichtbij

 

Karin


 


 
   

   

 
    
  Die ene ster   
 
 
 
Als ik ´s avonds mijn laatse rondje met jouw hond Lara loop door het park 
Dan kijk ik altijd even omhoog of je er staat die ene grote
de fonkelende ster aan de hemel want dat ben jij
Een ster met een lach een ster met kracht voor mijn gevoel.
 
 En soms heel even,krijg dan een gevoel van leegte,wat beroerd mijn hart
Jouw dood kwam als door een schaduw overvallen
  in de nacht voor mama en mij.
Woorden schieten slechts te kort het is niet uit te leggen.
 
Wetend dat geen dag ooit meer het zelfde wordt
 zonder jou,voor mama en mij.
Jij bent aan een nieuw leven nu begonnen
voor ons en vele anderen heb jij niet verloren maar gewonnen.
 
Je bent en blijft mijn "Grote Gozer" mijn vriend
Je was nog zo jong nog maar 18 jaar 
Te vroeg,om al van ons weg te worden genomen
zoveel verdriet en gemis maar hebben ook rust want jij bent al daar.
 
Weet dat wij altijd van je houden
Rust in vrede mijn zoon "Mijn Grote Gozer "
 Wij weten ooit komt er een tijd,dan omhelzen 
en zijn wij drietjes weer bij elkaar.
 
 
* 17-08-1988     -     17 -04- 2007
 
 
 
Papa
 
 
   
                                                                                     

 

 

Mijn kleine-grote "knuffelbeer"

 

Ooit schonk ik jou het leven,ooit kamde ik je haar,
met jou mocht ik zoveel beleven,
nu ben ik hier en jij daar.


Ik weet nog hoe we samen toen je nog zo klein was speelden,
je eerste woordjes die je zei,en de geheimpjes die we deelden,lol maakte,
maar toen was het jou tijd om afscheid te nemen,

van jou jij mijn enige kind,je werd weggerukt, ging weg van mij.


Het leven met jou een mooie herinnering,

Maar ik ga door zoals beloofd,Vandaag ben je weer een beetje verder weg en toch nog zo duidelijk voelbaar, zo dichtbij.

Ik heb net als gisteren, een dag zonder jou doorgebracht
en ik weet heel goed zo zullen de dagen voortaan,altijd zonder jou zijn.

Dag schat, mijn lieve kleine -grote"Knuffelbeer" ik knuffel je,hou je heel even in gedachten in mijn armen,om je daarna los te laten zodat jij verder kunt gaan daar waar je nu bent.

 

19 April 2007

Karin

 


 

 
   

 

 

 

Kracht

 

Mijn lieve zoon,toen jij bent gestorven,
        was het voor ons heel moeilijk verder te gaan met ons leven 

Toch gingen wij door
  en al dacht ik soms even

 Waarom jij,
   Waarom wij?

Dat zijn vragen die wij nooit beantwoord zullen krijgen

Sommige mensen denken,Wij hebben het geacepteerd en daarom kunnen wij verder met leven?


Nu inmiddels vandaag 5 maanden later 
 heb ik steeds meer de kracht om door te gaan met vechten
 In stilte,huilend,voor niemand merkbaar tot in de donkerste nacht met de Patbeer die hou ik stevig vast.

Samen,Papa,ik,wij
  de herinnering aan jou

Jij bent verbonden met ons,vooraltijd  in ons hart

 

13-06-2007

Mama

 

 

 

 
   

 

 

 

 

Voelen is genoeg

 

Ik zal er altijd voor jullie maar speciaal voor jou zijn
Ben je vergeten wie ik ten diepste ben?
Huil niet langer, genees je zielenpijn
Ik weet wie jullie zijn,wie je bent,omdat ik jou zo goed ken

Geloof je dat ik ben verdwenen
Op de dag dat ik over ben gegaan?
Lieve allemaal,je kunt dat toch niet menen
Dat ik met mijn ziel en lichaam ben vergaan?

Ik ben nu levender dan ooit tevoren
En ik zal jullie mijn ouders en dierbaren nooit echt verlaten
Jullie zouden eens moeten weten wat ik nu allemaal kan horen
Bij deze afstemming in deze hogere sferen,mijn lieve ouders,fam.leden en vrienden

Weet,wij hoeven niet te praten Voelen is genoeg

14 juni 2007

IK

en voor wie begrijpt  via mijn ma,

voor jou...

 


 

 

 

 

 
 
   


 
Eer
 
 
Tijdens jouw leven heb jij je naam,
Jeroen zonder meer eer aangedaan.

Je liefde,warmte en zorgzaamheid,
kon je aan vele mensen kwijt.

Dat gaf jouw leven grote inhoud
daarom is het voor ons nu zo koud.

Wij zullen moeten proberen op fijne
herinneringen te teren.

Bedankt voor alles,
mijn lieve Roenemans

d.d. 29-06-2007
Karin



 
 
   
Herinnering
 
Een zucht,
ik veeg een traan weg,
ongemerkt op mijn wang,
want,
zonder dat ik me er van bewust was
was ik gewoon heel lang,
met mijn gedachten bij jou !
 
Afgedwaald in herinneringen,
de tijd staat dan even stil.
Het is soms zo zwaar,
te accepteren dat je
niet meer tastbaar bent,
maar toch zo verschrikkelijk aanwezig !
 
Ik hou ze stevig vast,
al die herinneringen,
mijn dierbaarste bezit ,
en besef opeens:
ik heb je voor altijd bij me!
 
 
d.d.09-07-2007
 
Marion