Weg van alles

 

 

Soms

weef ik mij in een

cocon

om even weg te wezen

weg te zijn van

"buiten"

  

 

Mij

even af te sluiten

van alles en wat

 mij verdriet

en

pijn doet

 

 

In het leven

m'n tranen laat ik

komen

 Ik verberg ze niet

ach,'t duurt

meestal maar

even

 

 

Want ik besef

heel goed

dat ik hier niet "binnen"

blijven kan

 En naar buiten moét

en als ik dan

te voorschijn kom

  

 

Gekropen,

uit

mijn eigen cocon

dan zie ik de dingen

van de natuur

 

 

Misschien wel veel mooier

dan ooit voorheen

nl de bomen

en toch altijd

weer

de Zon!!

  

16-011-2008

  Karin